Nefes alamıyor; yerimde duramıyorum.Yokluğun beni kahrediyor; hayattan tat alamıyorum.Her şeyden herkesten nefret ettiğimi düşünüyorum bir an da olsa...Sanki herkes, her şey üstüme geliyor, insanlar bana suçluymuşum, ya da düşmanlarıymışım gibi davranıyorlar.Dışlandığımı hissediyorum.Sanki gün geçtikçe yok oluyorum; birilerinin hayatından siliniyorum.Kendimi çok kötü biriymiş gibi hissediyorum.Durup acaba suçlu muyum diye saf saf düşünüyorum...

Kalbim acıyor, gün geçtikçe biraz daha...Biraz daha ölüyorum.İçimden bir parça kopuyor.Acı çekiyorum.Bilemiyorum, sanırım özlemek bana yakışmıyor; altından kalkamıyorum.

Unut diyorlar, mümkünmüş gibi...Yaşananlar bir anda silinebilirmiş, geçmiş hiçe sayılabilirmiş gibi konuşuyorlar.Hepsinin dilinde bir kelime 'unut'; unutayım unutayım da dile kolay kalbe kolay mı?Unut deyince unutuluyorsa ne alââ kimler geldi geçti hayatımdan hepsinin izi gitti...Kalmadı hiçbirinden eser...

İki kişiyi çok sevdim.İlki çok acıttı canımı, resmen bir depremdi hayatımda; derin hasarlar bıraktı ama zamanla iyileşti.O enkazdan diğeri çekip çıkardı beni; farkında bile olmadan, hiç sevmeden...

Acı çektim, evet, ama zamanla geçti.Yeniden; hatta belki de ilk kez aşık olmuştum.Uzatmaya gerek yok bu da bitti işte.Hep biter; her zaman birileri gider zaten.

Yeni başlangıçlar yapmak istedim. İmkansızmış  keşfettim. İmkansızı başarmak istedim ama ne fayda...Şimdi sadece kendim de dahil herkesten nefret ediyorum.Aldatılmış, yok edilmiş hissediyorum.Bir daha ona yazmayacağıma dair kendime sürekli söz veriyorum.Sabrettim; çok sabrettim.Sonunda her şey de dahil sen de felaketimdin. 

Akşam oluyor , yatağıma giriyorum, yorganı üstüme çekiyorum ya hani ; sola dönüp boş duvara baktığım zaman, hala birilerinin eksik olduğunu anlıyorum. Hala tam olmadığımı, diğer yarımın kayıp olduğunu anlıyorum. Ve sen, kuramadığım kelimelerimin tamamı , oralarda bir yerdesin biliyorum.Ve sonra dudaklarımdan bir iki kelime dökülüyor...Dışa vuramıyorum.Vazgeçiyorum.

Selen Yağcı

İnsanın Yalnızlıkla Kavgası

Yalnız kalmayı çok istiyorsun. "Gidin başımdan." veya "Beni yalnız bırak!" diyorsun. Seni sevenleri, sana değer verenleri çevrenden uzaklaştırıyorsun. Sonra yalnız kalıyorsun, sessiz kalıyorsun, korkuyorsun, üşüyorsun... Yalnızlığın sandığın kadar da güzel bir şey olmadığını keşfediyorsun sonra. Üzülüyorsun. Sonra, sessizliği de sandığın kadar sevmediğinin farkına varıyorsun. Ses arıyorsun, yok! Çünkü sen o sesleri kendi ellerinle kesmiştin. Sonra; ses bulmak için, kendin ses veriyorsun. Biz buna "Tükürdüğünü yalamak" diyoruz. Zaten senin de buna ne dediğimiz umurunda değil. Sadece ses bulmak istiyorsun. Fark ediyorsun ki, onları seviyorsun.

Seni sevenleri yanından kovma, bırak gürültü yapsınlar. En gereksiz cümleleri söylesinler, boş konuşsunlar. Yeter ki sana "Merhaba!" demek için yanında olsunlar. Yalnızken bunu özleyeceksin çünkü...

Beyza Nur