Başlık değil paragraf mübarek.
---
Ben Nazlı ile ne zaman tanıştık hatırlamıyorum. Çünkü bizi bebekken tanıştırmışlar ve insan bebekliğini hatırlayamıyor tabi. Ailemin bana attığı en büyük kazık da beni Nazlı ile tanıştırmak olmuş açıkçası, dersem şayet bir gün, bana okkalı bir tokat atın da kendime geleyim ya da ne biliyim başımdan aşağı buzlu su dökün, ayılırım.
Çünkü yani mantıklı düşündüğümde Nazlı benim arkadaşım olmasa o kıza deli derler :) Derler yani biliyorum. Anormal bir kişilik. Bana gelince, ben anormal değilim ki ya, insanlar fazla normaller.
Yukarıdaki cümleler her ne kadar şakayla karışık yazılmış olsa da nedensiz bir şekilde içimden tuhaf bir ses geldi. Buna vicdan diyorlar galiba. "Kıza sokağın ortasında orospu demişsin, internetten konuşurken performans ödevlerini yaptırmışsın, arkadaşınla kavga edip kızın başını yemişsin, yine de aranızı o düzeltmiş, lan kıza yapmadığın ibnelik kalmamış ya, lan sen ne biçim bir insansın be! Utan amına koyiyim utan lan kendinden şerefsiz!" diye garip garip sesler duydum ve belirtmek istiyorum:
Hiç hoşuma gitmedi.
Nazlı anormal bir insan. Hiç normal biri gibi durmuyor. Bana elindeki keserimsi şeyi sallaya sallaya "Beyza ben büyüyünce katil olursam ilk seni öldürürüm çünkü her bokunu biliyorum. Benden asla kaçamazsın bu sayede." dediğinde gram soğumuyor isem ben Nazlı'dan, kendimde de saçma olan bir şeyler görürüm. O kadar da değil. (Ayrıca kız feci şekilde haklı. Takıntılarımı, sevdiğim şeyleri, sevmediğim şeyleri, zaaflarımı, hem sadist hem de mazoşist olma eğilimlerim olmasını, hangi gün nereye gideceğimi, bir sonraki söyleyeceğim şeyin ne olduğunu falan hep biliyor. İstese tuvalete ne zaman gideceğimi de hesaplayabilir yani. Beni biri öldürecek olsa bu iş için en mükemmel kişi Nazlı olurdu.)
Saçmayım ya ben. Açık bir şekilde saçmayım. Mantıklı şeyler yapmıyorum. Yaptığım şeylerin hiçbirinin nedeni yok bir kere. Sağlam nedenleri olan şeyleri yapmıyorum. Sonra da Nazlı'ya "Şu şeyi yaparken amacım neydi?" diyorum, o da o şeyi neden yaptığımı açıklıyor. (Evet ben değil, o bana açıklıyor.) Eğer mantıklı bir açıklama bulamazsa "Senin yaptığın birçok şey saçma." diyor. Yani durduk yere kimse Nazlı'ya katlanmaz. Ama ben düşünüyorum da bu kadar varoluşu saçma bir yaratık olmasam da gider yine Nazlı'nın en yakın arkadaşı olurdum. Ve bu çok saçma olurdu. Demek ki benim saçma sapan olmamamın hiçbir şekilde imkanı yokmuş.
Biz birbirimizi dengeliyoruz. Nazlı normal olmayan şeyler yaptığına-ki bu yaptığı şeylerin %90'ına denk geliyor- ben bunları önemsemiyorum. Nazlı da ben saçma sapan şeyler yaptığımda -ki bu da yaklaşık %90- Nazlı normal insanların vermesi gereken tepkileri vermiyor. Sorunsuz arkadaşlığın yolu böyle sanırım.
Sorunsuz bir arkadaşlık da sayılmaz aslında. İkimiz de sorunluyuz. O zaman arkadaşlığımız baştan sorunlu oluyor. Ama biz aynı zamanda bunu düşünmek istemeyecek kadar da üşengeç insanlarız. Hatta o kadar üşengeç insanlarız ki üç günden fazla küs kalmaya üşeniyoruz. Ha, bir de üşengeç olduğumuz için Nazlı asla bana 'Beyza Nur' diye tam adımı söylemiyor, söylerse bilin ki bir terslik var. Ben de ona 'Nazlı Can' dediğimi hatırlamıyorum. Can diyorum kıza. Kızın umurunda bile değil. Kızım sana erkek ismiyle sesleniyorum. "Ay kanka senden kıymetli mi ya? Batıberk de bana. Ama sen üşenirsin ona kanka çok uzun değil mi?" Yani normal tepkiler değil bunlar canım benim, anlıyor musun beni?
Sonuç olarak ben ondan yıllar yıllar önce normal olmasını beklemeyi bıraktım. O da benden bir yaşındayken ümidi kesmiş. Yani sağlıklı bir ilişkimiz olduğu söylenemez. Ama kimin umurunda? Biz saçma sapan ve anormal olarak gayet mutluyuz. Ben asla "Nazlı Can, siktir git hayatımdan artık! Yeter ya!" demem. Çok uzun gelir çünkü. Ama bir gün mutlaka "Nazlı siktir git hayatımdan!" diyeceğim. Buna eminim. Sonra da Nazlı ile anıra anıra güleceğiz. Hatta Nazlı üstüne "Kanka ben üşeniyorum yaaaa, sen siktirip gitsen kendi hayatından olmaz mı ki?" yapacak. Yine anıra anıra güleceğiz. Ayyaş olacağız o gün muhtemelen. Yani geleceğimize bakınca ayyaş iki insan görüyorum açıkçası.
Not: Ama dediğim gibi ben anormal değilim, insanlar fazla normal.
Dipnot:Ha ayrıca başlığa bakmayın, Nazlı'yı kimseye vermem.
Annov minnacık bir not: Ya da alın Nazlı'yı ya...
Son bir not daha, durun gitmeyin: Başlığı okuduktan sonra yazıyı okumayan insanlar, bak çok kızıyorum size ha!
Beyza Nur
1-Çaki ilk doğduğunda babamlar çok ağladığını doktora söylemişlerdi. Doktor da "Çocuk çok ağlamıyor, belli bir yaştan sonra tabi sesi kaldıramıyor kafa, ondan çok geliyordur." demişti de bir şey olmamıştı, ben "Yapmadan önce bana sorsaydınız ben size yaşınızın geçtiğini söylerdim zaten." dediğimde terbiyesiz oluyorum arkadaş, bu mudur adalet?!
