Her şeyin böyle sonuçlanacağını veya üzülen tek kişi olacağımı bilseydim en baştan tüm bunları ister miydim bilmiyorum. Ya da neden bu kadar boktan hissediyorum kendimi, bu konuda da en ufak bir fikrim yok. Şimdi ne yapacağım, bunu da hiç bilmiyorum iyi mi?!
Şu an sadece susuyorum ve bekliyorum. Sanırım yapabileceğim en iyi şey de bu. O yüzden susuyorum yani. Asaletimden falan da değil, bildiğin aklımda başka hiçbir fikrin olmayışından. Susuyorum, ve onun ağzından çıkacak birkaç cümleyi duymayı bekliyorum. Yüzüm gülüyor ama tuhaf bir biçimde içimde her cümlesinde tuz buz olan milyarlarca düşünceyi barındırıyorum. Ama yine de dinlemeye devam etmek zorundayım, yani en azından ben öyleymiş gibi hissediyorum.
Zaten kaybetmemin tek sebebi de bu: hissediyor olmam. Hissetmesem, hissiz biri olsam yani, belki her şey çok daha güzel olabilirdi. Beni üzebilecek hiçbir şey olmazdı. Mutluluğu, heyecanı, başarının verdiği hazzı veya aşkı hiçbir zaman tadamazdım belki ama en azından bu hislerin hepsi bittiğinde sonun ve yenilginin verdiği acıdan da muaf olurdum. Daha huzurlu bir ben olurdum.
Hissiz olmak istiyorum. Ama hissiz olmak için fazla duygusal biriyim. Unutmak istiyorum. Ama unutmak için hafızam fazla güçlü. Tanrıya "Neden ben böyleyim Allah'ım?!" diye isyan etmemek istiyorum ama bunun için fazla asiyim.
Şimdi sadece her şeyin bitmesini bekliyorum. Sonuçta bu, iki aşamalı basit bir evre sadece, gelirler ve sanki hiç gelmemişler gibi giderler. Gitmesini bekliyorum. Gidecek. Herkes gider.
Beyza Nur
