 |
| Sokak kadını köpek Dylan'ın köpeği olsun, kovalamasına kızarsam vur beni başkan. |
Okuldan oturduğum sokağa gelene kadar "Köpek beni görmeden nasıl eve girebilirim?" diye düşünüp dururum. Kendimce çözüm yolları bulur, köpek beni kovalarken hepsini unuttuğumu fark ederim. Önceleri sevimliydi komşumun evinin avlusunu kendine yuva edinen sokak kadını köpek. Yavruydu, ayakkabılarımı ısırırdı falan, güzel günlerdi. Tabi şimdi kocaman oldu, bir o kadar da sevimsizleşti.
Geçen gün yine komşunun evinin avlusunu kendine yuva edinen sokak kadını köpek beni kovalıyor, ben yine kaçıyorum. O sırada "Gördü tabi güzel kızı, koşuyo peşinden huauahaahaha." diyor bir çocuk, ben kaçıyorum lan kaçıyorum, laf atacağına yardım etsene ey Ademoğlu! Kaçan bir kızı bir köpekten nasıl kurtarılır bilemedim şu an ama onun bilmesi lazımdı yani, bunu da mı ben söyliyim!
Ben hayvan düşmanı bir insan değilim, aksine severim de. Hele ki köpeklere bayılırım. Bazılarını içime sokasım gelir, o derece yani. Ama bu köpekten çok korkuyorum. Oyuncak bebekler sevilir mesela, ama Chucky'ye "Ay çok tatlooo, keşke benim oyuncak bebeğim de onun gibi olsa." diyen yoktur sanırım. Varsa benim küçük kardeşim Çaki'yi vereyim ona, Chucky'ye çok benzer kendisi.
Tek dileğim, bu köpek bizim komşumuzun avlusundan başka bir yerleri kendine yurt edinsin. Tabi komşumuz bu sokak kadını köpeği kendi köpeğiymişcesine beslemeye devam ettikçe bu köpek biraz zor gider. Acaba geceleri gizli gizli komşunun sokak kadını köpek yesin diye koyduğu yemekleri çöpe mi döksem? O kadar insafsız olamazsam sokak köpeği beni daha çok kovalar.
Beyza Nur
