APTAL OLDUĞUM ZAMANLAR

Sevmediğim insanları sinirlendiğim halde hiçbir şey demeyip, dolduğumda öfkemi sevdiklerime boşaltmak en sık yaptığım hatalardan biri. Bir gün sırf bu yüzden yapayalnız kalacağım bu koca dünyada. Ya da sevmediğim inanlarla haşır neşir olmak orunda kalacağım.

Kendi kendime kalıp kendimi yargılamayı başardığım nadir anlardan bazılarıdır ağlamalarım. Hiçbir şey düşünmeme imkân vermeyecek kadar çok ağlarım önce, boğazlarım acıyana, başım ağlayana kadar ağlarım. Kendimle yüzleşmeye hazır olduğumda ağlamam yavaşlar.  Sonra düşünmeye başlarım. Çoğu zaman hatalı olduğumu -hem de çok hatalı olduğumu- farkına varırım ama bunu asla kimseye, hatta kendime bile söylemem. Sonra yine düşünmeme imkân vermemek için ağlamaya başlarım.

Her kendi başıma kaldığımda hayatımı en baştan alıp bu güne kadar geliyorum. Hayatımdan bir şeyleri koparıp atmak istiyorum artık. Hayatımı “aptal olduğum zamanlar” diye ayırmak istiyorum ama ben zaten hep aptaldım. Eğer aptal olduğum anları geçmişimden atmaya kalkarsam, geriye hiçbir şey kalmaz.

Aslında geride hiçbir şey kalmasa da…

Beyza Nur ÇALIŞ