Yine Mimlendim, Yine Bıptıs Bıptıs :)

Uska beni mimlemiş! Biraz geciktim mi ne :) 'Ama bir şey olmaz ki canım yaa' diyerek yapıyorum bu mimi, sonuçta bir şey olmaz ki canım dimi ama?

Genelde yalnız olmam. Arkadaşlarım sağ olsunlar, haftanın yedi günü yanımdalar. Şayet arada bir-iki gün yalnız olduğum olursa, şunları yapıyorum:

Sabah on bir gibi kalkarım, blogger'a girerim sonra yüzümü yıkarım.

Kalktıktan biraz sonra kahvaltı yaparım. Kahvaltı dediğim bilgisayarın başında iken kek, cips ve limonata yemek ve içmek. Sonra benden önce yemek yiyen tayfanın bıraktığı bulaşıkları makineye dizerim. Ve bir deeee, limonata içtiğim bardağı!!! En son yemek yiyen ben olduğum için çıkardığım bulaşık sadece bir kirli bardak olsa bile, kural kuraldır, en son yiyen bulaşıkları dizer.

On iki gibi tekrar bilgisayara geçerim. Arkadaşlarımla biraz konuşurum. İlham geldiyse bloga yayın girerim. Sonra diğer blogları okurum. Derken saat üç olur. O zamana kadar bilgisayardaki tüm işlerimi bitirmiş olurum. Müzik açıp dergi okurum. Bazen de, bir şeyler çizerim. Bundan da bir süre sonra sıkılacağım için ve tamamen yalnız olduğum için müzik eşliğinde saçma sapan  dans ederim. Yoruldukça otur, dinlen, tekrar dans et.

Annem muhtemelen evde aylak aylak oturduğum için sırf ben sıkılmayayım diye(!)  bana yapılacak birkaç iş bırakmış olur. Yalnız geçirdiğim bir saatimi de onlara ayırırım..

Akşama doğru sıkıntıdan patlamış olurum muhtemelen. Bu durumda ya uyurum eve birileri gelene kadar, ya da kankalarıma mesaj atarım ve ne yapıyorlarmış öğrenirim. Sonra sırf can sıkıntısından saçımı şekillendirir, makyaj yapar, üstümü değiştiririm. Bu zaten bir saatimi alır. Sonra aynada kendime bakarım ve belki de kendi kendimle konuşurum. Bundan asla sıkılmam açıkçası, bundan derken ki kastım aynaya bakmaktan. Biraz oyalandıktan sonra üstümü değiştir, saçımı bozar, makyajımı silerim. Sonra yemek yerim. Biraz televizyon izlerim. Derken saat  on bir olur. Son bir kez takip ettiğim bloglar yeni yayın girmiş mi diye bakarım. Girmişse okurum, girmemişse son yazdıkları yazının altındaki yorumları okurum :) 

Bunların hepsini yaptıktan sonra yatarım. Yatarım dediysem hemen uyumam, biraz kitap okurum. Sonra da uykuya dalana kadar hayaller kurarım. Ben hayal kurmayı seven bir insanım.

Mimleyen daha değişik bir şey beklemişti eminim. Ama ben yalnızken bunları yapıyorum maalesef.

Not: Ben birilerini mimlemeyi unutmuşum. Kimseyi mimlemiyim o zaman. 

Beyza

Gereksiz Yaz, Gereksiz İnsanlar, Okuyamadığım Kitaplar

Dünyanın en saçma başlığını attıktan sonra yazıma başlıyorum. Bizim blog olarak (blog olarak derken ki kastım, Nazlı ve Ben.) başlık bulma sıkıntımız var sanırım.

Nazlı evine gittiğinden beri odamdan dışarı nadiren adım atıyorum. Tuvaletim gelmese, bir de acıkmasam onu da yapmayacağım sanırım. Ben bu odada fosilleşeceğim bu gidişle. Olası diğer ihtimal: Yıllar sonra elektrikler kesildiğinde yanlışlıkla tuvalet yerine salona gireceğim, girdiğim anda elektrikler geri gelecek ve ben salonda olduğumu anlayacağım. Babam "Aa, bizim böyle bir kızımız vardı, hatırlıyor musun canım?" diyecek. Annem de karşılık olarak "Yok vallahi, çıkaramadım şimdi." diyecek. Sonra beni evden atacaklar.

Kendime bir dünya kurdum burada, blogger, facebook ve ben. Böyle çok mutlu bir ilişkimiz var. Çocuk yapmayı bile düşünüyoruz blogger'la. Ama facebook bizi çok kıskanıyor. Bu yüzden vazgeçtik bu kararımızdan.

Dün gece sahura yakın babam mutfakta isyan edince dank ettim ben de. "Ooo, Beyza Hanım, buralara uğrar mıydınız siz? Hangi rüzgar attı sizi buraya?" dedi.

Adam haklı beyler, dağılıyoruz.

Ben de bir elime kolayı aldım, diğer elime bisküvi paketini, kapıya yaklaşırken cevapladım: "Karnım acıktı, alışma beni sık sık görmeye, giriyorum geri odama zaten."

Korkuyorum artık gerçekten, ben bu gidişle bu yaz asosyale bağlarım. Şu yaz ben asosyal olmadan bitsin ya!

Bir de bu yaz okumayı planladığım bir kitap serisi vardı. "Ay önce şu kitabı bitireyim, ya şunu da okuyayım canım yaa..." derken yaz mevsiminin son ayına geldik ama seriye başlamadım bile. Kendime not: Şu kitapları oku artık!

Son olarak da, bir arkadaşım var, Oski diyeceğim adına. Eskiden iyi anlaşırdık, şimdi biraz soğuk aramız sanki. Oski bana nispet yapıyor sanırım. Ne zaman konuşsak sevgilisinden bahsetmeler falan. Bir ara sevgilisinin fotoğrafını yolladı, "Yuh artık!" dedim. Tabi içimden. Ben öyle insanların yüzüne söyleyemem, utanırım. Benim yerime Nazlı (ya iyi ki var, o da olmasa ne yaparım, ben ağzımı bile açamıyorum orada) "Sorduk mu sevgilini?" dedi. Oski bir de yüzsüz yüzsüz "Siz sormadan göstereyim dedim, sizi yormak istemedim." dedi. Bu kadarı da olmaz artık. Yok artık yani! Neden yapıyor bunları peki? Açıklıyorum: Ben sapım diye. (Bu arada, evet ben sapım -_-) Buradan Oski'ye sesleniyorum: Sen sevgilinden bahsedip duruyorsun ya, ben kendimi yalnız hissediyorum sanıyorsun ama işte öyle değil. Ben böyle de mutluyum canım.

Bu da Oski'ye gelsin. 

Aman Allah'ım, çok gereksiz bir yaz oldu gerçekten bu.

Beyza Nur, Vampiring blogunun yazarı, bu yaz günü bu yazıyı üşenmeyip yazan kişi. Sustum ya, bağırmayın.