Buralar Babamsızken

Şöyle ki efendim, babam artık başka bir şehirde çalışacak. Bu sene biz annem ve kardeşlerimle İstanbul'da duracakmışız, seneye belki taşınabilirmişiz. Hayır yani ne gerek var? Benim tüm arkadaşlarım burada, akrabalarımız zaten burada, hadi hepsini geç de benim okulum burada. Onlara göre lise önemli değil, başka bir şehirde de okunabilir. Ben de "E o zaman ben Uludağ Üniversitesi'ne gitmek istiyorum. Nasılsa hangi şehirde olması önemli değil." dedim ve aldığım tek cevap şu: "O zaman bizim sorumluluğumuzdan çıkıyorsun, ne yaparsan yap." En acı veren ise annem bunları söyledikten sonra babamın hiçbir şey söylememesi. Hayır yani çok cahilce konuşuyorsun anne, benim sizin yanınızdan otuzlu yaşlarıma gelene kadar taşınmayacağımı bilmiyor gibisin.

Bence babam işi bahane ediyor. Babam artık bu şehirden sıkıldı. Ona hak vermek istiyorum ama bunu yapmam neredeyse imkansız zira bana var olan bir düzeni bozmak her ne olursa olsun saçma geliyor ve huzursuzluk veriyor.

Babam gideli bir hafta falan oldu sanırım. Yani hazır babam yokken bu saatte evde oturup, size babam gitti yazısı yazmam saçma geliyor olabilir ama bence bu çok mantıklı. Onu da size şöyle  açıklayayım hemencecik, ben geçen gün süslenmiş püslenmiş, dışarı çıkmak için hazırlanmıştım. Tam kapının önündeyken annem yakaladı ve üstelik ona gideceğimi haber vermediğim için de o gün dışarı çıkmamı yasakladı. O an hayatımı film şeridi gibi gözlerimin önünden geçirdim ve fark ettim ki benim özgürlüğümü kısıtlayan aslında babam değil annemmiş. Şu an tek dileğim annemin de başka bir şehirde işe başlaması. O zaman özgür olabilirim ancak. 

Bir de arkadaşlarım "Hazır baban yok, gezsene kızım sen! Hadi gel senle şuraya şuraya gidelim" falan yapıyor. Benim dudaklarımdan ise sadece şu cümleler dökülüyor: "Annem varken nah giderim. Benim tek başıma gidebileceğim en uzak yer bu ilçedeki cumartesi pazarı." Son derece haklıyım.

Buralar babamsız çekilmiyormuş. Özledim babamı şimdiden. Belki okullar açılmadan giderim yanına. Hem o da gelecekmiş iki gün sonra. Bir şey olmaz ya, dimi yani?

Beyza Nur