Belki acıydı hayallerimin yıkılışının beni mahvettiğini her aynaya baktığımda görmek. Makyajla kamufle edilmiş yüzümden daha derini, zihnimi, paramparça olmuş hayallerimi, sönmüş umut ışıklarımı, hepsini o aynada görüyordum ben. Ama bu sefer çabuk toparladım kendimi. Tuz buz olmuş hayallerimin hepsini bir kenara bırakıp yeni hayaller kurmayı denedim. Zor geldi ama imkansız diye bir şey olmadığını söyleyip durdum kendime. Tekrar dimdik durmayı başardığımda ise çok daha güçlü bir ben yarattım kendime. Beni yıpratanın aslında beklentilerim olduğunu keşfettim ve boş verdim. Ne olacak şimdi, diye düşünmeyi bıraktım. Olacağı varsa olurdu sonuçta. Her şey kader. Kendimi kaderin ellerine bırakmak da yeni bir şeydi benim için. Yeni şeyler hep korkutmuştur beni. Ama bu sefer korkmayı unuttum. Hiç olmadığım kadar cesur hissettim kendimi, korkusuzluğu her bir zerremde hissettim. Bu bir nevi özgürlüktü benim için.
Beyza Nur
