BU DA MI TESADÜF?!

Başlık bulamayan kızın dramı vol: 562139...

Pazartesi  -salı da olabilir tam emin değilim- Zeyzey ile kavga ettik ve o okuldaki en yakın kız
arkadaşlarımdandı ama bazı özel sebeplerden dolayı -aslında çok da özel değil tüm okul biliyor sadece anlatmaya üşendim şu an çünkü çok uzun, ayrıca çok saçma- bir daha konuşmamamız gerektiği kararını aldım ve sanırım bu kararımda son derece haklıyım -hayır, hayır hayatımda verdiğim en mantıksız karardı, ama yanlıştı diyemem- ve hiç de pişman değilim, önümüzdeki on yıl içinde onunla herhangi bir diyaloğa girme gibi bir planım da yok.

Yazının geri kalanına öncelikle sadece tek bir nokta kullanarak oluşturduğum bu uzun paragraftan dolayı kendimi tebrik ederek devam etmek istiyorum.

Pazartesi günü çıkışta -tabi eğer salı günü kavga ettiysek salı günü çıkışta oluyor.- tuvalette Zeyzey ile karşılaştık. Biraz konuştuktan sonra tekrar tartışmaya başladık. Aslında ben kavgamız sadece lafla olur sanıyordum tabi arkadaş bana bir takım elle temas girişimlerinde bulununca ben de refleks olarak Zeyzey'in saçlarını kapıp tuvaletin kapısının önünden klozetlerin önüne kadar sürüklemiş falan olabilirim. ( Ben kavga etmeyi sevmem ama ben onun saçlarını kapmasaydım o benim saçımı kapacaktı. Sonra bana demezler mi "kalıbından utan sen nasıl bu kızdan dayak yedin, bu sana yumruk sallasa yüzüne yetişmez eli." Ama o kız gerçekten güçlü, bilek güreşinde falan beni hep yeniyor mesela.) Sonra bizim sesimizi duyan Nurşi tuvaletten çıkıp kavga yok gibi bi şeyler söylemeye çalışmış olabilir, sonra ben onun tepkilerine gülerken birazcık kendimden geçmiş olabilirim, o sırada tuvalete giren iki kız bu halimize bir anlam verememiş olsa gerek bana zombi bakışları atmış olabilirler, ertesi gün okulda Zeyzey, Berat'ın önünde otururken Berat'a "Ben şimdi çıkışta bunu dövcem sen beni tut tamam mı?" falan demiş olabilirim, o da bana "Manyak mısın kızım sen?!" demiş olabilir, olabilir yani böyle şeyler gençler hayat bu.

Ama şu olamaz:

Yani ne bu? Yılbaşı çekilişinde 31 kişilik sınıfta başka kimse yokmuş gibi gidip Zeyzey'i çektim. (Teknik olarak çekmedim aslında. Bir kişi iki tane kağıt almıştı, açmadan birini kutunun içine bırakırken masaya düştü ve ben de masadan aldım. Sonuç: Zeyzey'e hediye alıyorum! Yok ebenin şeysi. Abi öldürün beni ya.)

Bu kağıdı ölene kadar saklamayı planlıyorum. Hatta ibret alsınlar diye torunlarıma miras olarak bile bırakabilirim bunu. Kim bilir, belki bu kağıdın verdiği ibret sadece torunlarımla sınırlı kalmayıp, bir müze aracılığı ile halka açık bir ibret alma objesi haline gelebilir.

Nurşi'ye kalırsa bu bana kaderin bir oyunu, Oski'ye göre ise ben cenabetim. Bence her iki teori de doğru çünkü bildiğiniz gibi evren benle sürekli bir iletişim halinde, bir mesajlar yollamalar falan ; öte yandan herkes nasıl başı boktan çıkmaz biri olduğunu bilir, yani var bir bende uğursuzluk.

Yılbaşı hediyesi olarak ona gidip biyoloji test kitabı almayı düşünüyorum, biyolojiden de nefret ederdi, çözüp çözüp beni hatırlasın.

Beyza Nur