Gerçekten birinin arkadaşı olmak zor. Birinin kankası olmak iki kat daha zor. Sedefin kankası olmak ise ikinin kare kökünü bulmak.
Olay aynen şu:
Ben: Pişştt, Sedef!
Sedef: Efendim?
Ben: Elindeki kitaba bir bakim. (Kitabı inceliyorum.) Bu kitabı ödünç alabilir miyim? Yarın getiririm.
Sedef: Tamam. (Gider ve beş adım attıktan sonra geri döner.) Bak Çalış, yok kardeşim sayfaları yırttı, yok üstüne su döküldü, yok kitap elimdeyken sel oldu, yok üstüne tükürük uçtu, yok çantamdaydı çantam da sırtımdaydı, sırtımı çaldılar, beni bıraktılar, yok kitabına araba çarptı falan dinlemem. Yenisini alırsın, ona göre!
Ben: (Gülme kırizindeyim) :D
Bir de kağıdın üzerine "Mantık" yazmış. Kağıdı ortasına kadar kesip bacak yapmış. Eliyle tutup sıranın üzerinde ilerletiyor. Sonra da "Bak Çalış, mantık yürütüyorum." diyor. "Tihitihittihitihi" şeklinde - aynen böyle tihitihitihitihi diye- gülüyor. O öyle gülüce ben de gülmeye başlıyorum falan.
Bir de bizim "Dünyanın Sonuna Doğmuşum"umuz var. sınıfta bağıra bağıra söylüyoruz beraber. Sınıf baya tepki gösteriyorlar tabi. Çok beğeniyorlar(!) Bizim şarkımız oldu artık o. Anlayacağınız ergen hal ve tavırları :)
Eğlenceli kız, "Kafa nereye, biz oraya." diyor yani.Beraber diyoruz. Sıla'dan güzel söylüyoruz bir de (!)
Beyza Nur
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Siz yapıyor yorum, biz yazıyor yayın ;)